Yenə həmin Salyan

Eh, gözəldir doğma təbiət.rnQabaqcadan deyim ki, bütün Salyan boyu balığı zəhərləyiblər.rn5-7 kanal gəzdik, heç yerdə balıq yoxdur. Mən heç paltarımı da dəyişmədim. Oturacağa sellofan, ayağımda rezin çəkmə. Elə beləcə gəzdim…rnFikirləşdik ki, kəndlərdən uzaq və bütün kanallardan aşağı axında nə var. O. Evrika, Allahın da, balıqçıların da unutduğu (bilmirəm nə səbəbə) bir kanalcıq var. Camaat çox naz elədi. Lap çox, guya evə gedək, bu dənizdə balıq yoxdur, hamısı bu qəbildən. Amma yola gətirdim.rnGəldik, kanal elə kanaldır, qamış, ot. Bir-iki uşaq şvabra dəstəklərindən düzəldilmiş çubuqlarla qaçır, çubuqlara paltar ipi bağlanıb, bu dəhşət firmalı təchizatın ucunda da üçlü qarmaq. Üçlü qarmaqda 4-5 sm-lik balıq körpəsi. Nə qurğuşun var, nə üzgəc. Tutma üsulu maraqlıdır, ona görə də danışıram. Bərk şaqqıltı və səs-küylə qamışı yarıb keçir, təchizatı suya, qamışın altına salır.3-10 saniyə gözləyir, dişləmədisə, yeni yerə keçir və yenə hər şey əvvəldən. Qəribədir, amma bu üsulla 2 dənə bir-bir yarım kiloluq durnacıq tutdular. (bəlkə daha çox da olub, amma bizim yanımızda 2 idi)rnUşaqlardan birini tutub soruşuruq. Burada balıq var? Deyir balıq yoxdur, naqqa var, dünən torla 38 kq-lıq tutublar, bir də durna.rnYaxşı, tutacağıq. Gəzdik, atdıq.… 20 dəqiqədən sonra birincini tutdum, bir kilo, bəlkə bir az çox. Vəssalam..Gəzdik, gəzdik, nə qamışda var, nə açıq suda, nə otda…rnDeyirəm, son ümid firmalı voblerədir (Sazandan almışam). Taxdım və elə o an 0,5 kq-lıq durnacıq yapışdı. Hə, həyat davam edir…rnDemək, durnacıq tuturuq, vaxt da gün batana yaxınlaşır. Saat 5 radələrində hər atışda voblerin qabağından suyun üstünə tullanaraq dəstə-dəstə balıq körpəsi hərə bir tərəfə səpələnirdi. Möhtəşəm mənzərə. Gümüş tac kimi, gümüş yağış kimi suya tökülür. Bu, 20 dəqiqəyə qədər davam etdi.Sonra elə şey başladı ki…Mən belə şey heç vaxt görməmişdim. Sudan 3-5 kiloluq nəhənglər tullanmağa başladı. Özü də bir-iki yox. Bütün kanal durnadan qaynayırdı. Elə səs-küy vardı ki, güclü leysan kimi danışığı batırırdı.rnKanal boyu dəli kimi qaçırdıq, bilmirdik tutaq, yoxsa bu mənzərədən zövq alaq. Çoxdandır belə adrenalin partlayışı hiss etməmişdim.rnHava qaralan kimi hər şey bitdi. Bir də eşidirəm, yaxınlıqda böyük bir qaz dəstəsi. 15-20 metr başımızın üstündən keçir. Ay yoxdur, görünmür, amma çox yaxşı eşidilir. Səsimizi kəsdik, qulaq asırıq. Qazlar qonşu tarlaya qondular və xeyli səs-küy salırdılar. Yaxınlıqda kimsə dovşan yeyirdi. Körpə uşaq səsinə bənzəyən bu çığırtını nə iləsə qarışdırmaq çox çətindir. Yığışdıq, maşına mindik. Gedirik. Birdən təkərlərin altından dovşan çıxır, qaçmır da, elə bil bizimlə oynayır. Mən dayanıram, o da dayanır. Mən tərpənirəm, o da tələsmədən yekə götünü tərpədir. Dedim, qoy qaçsın özü üçün. Dayandım, işığı söndürdüm. 2-3 dəqiqə keçdi.Fikirləşdim ki, dovşancıq qaçıb, evə getmək lazımdır.İşığı yandırıram, yolun ortasında oturub maşına diqqətlə baxır. Qısası, dovşancıq bizi asfalta qədər yola saldı və faralara məhəl qoymadan sakitcə qonşu kolluğa tullandı. Eybi yox, ov mövsümündə görüşərik, görək bizi sataşa-sataşa necə tullanacaqsan.rnHeç vaxt olmadığı kimi dincəldik, camaat artıq balıqdan demək olar ki, danışmırdı. Diyarımızın hələ insan əli ilə korlanmamış bu vəhşi guşəsini müzakirə edirdik.rnŞəkil yoxdur. Çünki fotoaparat əvəzinə özümə növbəti oyuncaqlar almışam. Tüfəng, corab, maska və daha nə qədər şey.rn