İmişli

Proloq. «Salyan sərsəriləri»nin necə «İmişli evsizləri»nə çevrildiyi haqqında dastan. Komandanın tərkibi bir az dəyişmişdi: Rövşən, Kök, Saşa və Rövşənin itcığazı – Rif. Boşuna getmisiz, bu vaxt orada heç nə olmur deyə yazmağı sevənlər, xahiş edirik, heç yazmayın, çünki balıq olmayacağını bilirdik – sadəcə dincəlməyə və bir-birimizi yaxından tanımağa gedirdik. Ova çoxdan hazırlaşmağa başlamışdıq. Patronlar, bel çantası, yemək və odun – hər şey 2 həftə əvvəldən hazır idi. İtlər quşu ağızlarına almağı öyrənir, qanadcıqları o yan-bu yana daşıyırdılar. Cümə səhəri zəngləşdik və səfəri şənbədən cüməyə keçirdik (Yaşar m. dilə tutdu ki, uzatmayaq, gecədən çıxaq ki, sübh çağına çataq.). Və birdən başımıza qar kimi quş qripi yağdı. Hirsimizin həddi-hüdudu yox idi, amma bizi saxlamaq olmaz. Patronları çantadan çıxardıq, tüfəngləri seyfə qoyduq və balıq tutmağa getdik. Yol: Səhər saat 4-də oyandım. Hidrokostyumu yığmağa başladım. Və lənət, maska yoxdur!!!! Hara qoymuşam onu???!!!! Ay səni, bəla@.... Kökə təcili zəng: Üzəcəksən? Yox??!! Əla!!! Maskanı götür!!!!!!! Rövşəngilə gəldim, maşını onun həyətində qoydum, Nivaya yükləndik və yola düşdük. Qobustanda tilovları götürdük və soxulcan qazıdıq. «Atlı bulaq» bizi mehriban bir yol polisi ilə qarşıladı, o sadəcə sənədləri yoxlamaq və belə yüklü hara getdiyimizi öyrənmək istəyirdi. Kürdəmirdə ət, çörək və başqa yeməklər aldıq, hətta Oçakovo kvası da tapdıq. Balıq ovu: Balıq dəli kimi dişləyirdi! Bir-iki çalda bir vedrə çəki balığı tutduq. Poplavokçular üçün orası cənnətdir. Yerlilərə xırda dabanbalıqları və balaca çəkilər düşürdü, bizə isə ancaq vobla. Yırtıcı yoxdur, ya da heç olmasa toxdur. Ətli dib tilovu və canlı yemli asma səhərə qədər toxunulmaz qaldı. Əməliyyat: Balıq ovundan düşərgəyə qayıdanda camaat gecə oturuşmasına hazırlıq prosesinə girişdi. Mən ocaq qalayırdım, Kök ətlə məşğul idi, Rövşən piy və başqa yeməkləri doğrayırdı. Və birdən yazıq bir ulama eşidirik. Lənət, mənim səliqəsizliyim!!!!!!!!!!!!! Naqqa balığı üçün hazırladığım ətli üçqarmaqlı tilovu kolların içində unutmuşdum. İtcığaz onu udub. Qaranlıqdır, itcığaz ulayır. Üçqarmaq yanağına keçib. Bıçaq və kəlbətinlə üçqarmağı ağzından kəsib çıxarmalı olduq. İtcığaza hörmət etmək lazımdır. O, bu ağrılı əməliyyata mərdliklə dözdü və yalnız bir dəfə, qarmağın ucunu dodağından keçirməyə çalışanda barmağımı dişlədi. Adrenalin, gərginlikdən hamı tər içində qaldı. Bundan sonra yorğun və taqətsiz halda yeməyə və ocaq başında hekayələrə qayıtdıq. Basqın: Bütün gecə yaxınlıqda atəş açırdılar. «Sarısu» tərəfdən bizə top gurultusu səsləri gəlirdi.. Şəfəqdən əvvəl oyandıq, çay içdik, bir az yedik. Qonşu bataqlıqdan üstümüzə fiyu sürüləri uçmağa başladı. Onlar hələ güllə görməmişdilər, bizdən heç qorxmurdular və 10-15 metrə qədər yaxınlaşırdılar. Tilovları götürüb balıq tutmağa getdik. Günorta saat birə maşına qayıtdıq. Mən hələ uzaqdan kostyumlu və qara mülki paltolu 3 nəfəri gözümə aldım. Məlum oldu ki, ekologiyadır. Ovçu-mühafizəçilər uzun-uzadı və dəfələrlə vəsiqələrini göstərdilər, maşını axtaracaqlarını dedilər, lastları görüb akvalanqımız və ya torumuz olub-olmadığını soruşdular. Bu vaxt yanımızda, şübhəsiz ki, qanuni atəşlər açılır və tamamilə qanuni vurulmuş quşlar düşürdü. Qanuniliyə heç bir şübhə yaranmırdı, çünki mühafizəçilər buna qətiyyən reaksiya vermir və bizi – qeyri-qanuni vobla tutanları – axtarmağa davam edirdilər. Kənarda təvazökarcasına dayanmış kamuflyajlı bir adama diqqət yetirdik. Məlum oldu ki, bu, «İmişli» ekologiya departamentinin rəisi Xəzərdir – yaxşı kişidir. Onunla söhbətə başladıq. O danışdı ki, «Sarısu»da qaban qalmayıb – daşqın onu bu yerlərdən qovub. Epiloq: Ürəkdən dincəldik. İtkilər: mənim mobil telefonum (ekranını sındırdım), Rifin deşilmiş ağzı. Razılaşdıq ki, bir həftədən sonra dovşan ovuna gedək, əgər dovşanlarda da hansısa xəstəlik tapmasalar. P.S. Rövşən, axtarma, sənin fincanın və duzqabın məndədir… Şəkillər var, amma onlar üçün ayrıca hesabat olacaq – İqor bütün həftə əlçatmazdır…