Nərimanabad və s.

Ov və balıqçılıq adlı eyni xəstəlikdən əziyyət çəkən hər kəsə axşamınız xeyir!

Qısası, dostlarla qərara gəldik ki, gedib Azərbaycanın cənub hissəsini, daha dəqiq desək, Nərimanabadı araşdıraq. Gecə saat 5-də yola çıxdıq və 9-a artıq orada idik. Komandada üç nəfər idik: mən, Dima (Lomonosov), Natiq (Osman). Nərimanabada çatanda ov üçün çoxlu yer və çoxlu "şəbəkə administratorları" gördük, torlar sadəcə çox deyildi, lap cəhənnəm qədər idi. Bu işlərin getdiyi kəndin adı Balıqçılar idi, elə təkcə adından yəqin nəticə çıxarıb təsəvvür etmək olar ki, balığı tutmaq, zəhərləmək, dağıtmaq və s. üçün neçə növ balıqçılıqdan istifadə edirlər. Qısası, suya ilk Dima ilə Natiq girdi, mənim sualtı ov kostyumum Versace-dən olduğu üçün bu bayram üçün çox qlamurlu idim və qərara aldım ki, dincəlim və maşını "Balıqçılar" kəndinin zəhlətökən "paparassilərindən" qoruyum. Qısası, təxminən 2 saatdan sonra çıxdılar, Natiq naqqa ilə, Dimıç isə kefalla, əsas da odur ki, biri körfəzin sağ tərəfində üzürdü, o biri sol tərəfində, nəticə də göz qabağında. Təəssüf ki, şəkillər hələlik yanımda deyil, amma axşam mütləq qoyacam. Sonra Bakıdakı hava haqqında xəbərləri öyrənib paytaxt istiqamətində yola düşdük. Qısası, ora çatmaq əlbəttə asan olmadı, amma bizim "on beşlik" bu anda yolsuzluq maşınına çevrildi və bir metr hündürlüyündə bir-iki qum barxanını dolanıb Dimonun bizə danışdığı mənzərəli bir yerə gəldik. Mavi dənizdən və sonsuz qayalıq silsilələrindən ibarət bu gözəlliyi, həm də müxtəlif dərinliklərdə, görüb hamı paltarını dəyişməyə başladı. Suya girdik və mənim sadəcə başımı suya salmağım bəs etdi ki, qarşımdan təxminən bir kiloya yaxın bir kutum çıxdı və parlaq quyruğunu arxamca yelləyib sağollaşdı, burada artıq məndə vurmaq üçün ehtiraslı istəklərimi qızışdıran azart yarandı və bu azart o qədər çox idi ki, 3 saat üzüb heç hiss etmədim ki, artıq dekabrdır, yeni il də qapıdadır və s. Balıq inanılmaz dərəcədə çox idi, qısası, 5 dəqiqə sonra silsilələrin arasından üzürəm və görürəm ki, bir kefal özü üçün otlayır, elə o an donub qaldım. Onun sonrakı marşrutunu başa düşüb tüfəngi elə üzdüyü tərəfə tuşladım, belə ki, heç nişan almaq da lazım olmadı. Atəş və düz onurğasına dəydi, həm də nədənsə zıpkın ağzından çıxdı. Fikirləşirəm ki, balıq çoxdur, nəsə etmək lazımdır və özümdən cürbəcür cəfəngiyat uydurmağa başladım, nəticədə bir saat qızıl vaxtımı itirdim. Dərinliyə üzdüm, elə bildim orada daha yaxşı olacaq, amma məlum oldu ki, bütün balıq dayazlıqda, qayalarla silsilələrin arasında idi. Bu cənnətə təxminən saat 4-də gəldiyimiz üçün üzməyə çox az vaxt, daha dəqiq desək, bir saat qalmışdı. Ona görə də dayazlığa qayıtmağa qərar verdim, tüfəngi uzadılmış qolda saxlamaq çətin olduğu üçün onu sol əlimə aldım və sağ əlimə dincəlmək imkanı verdim. Üzürəm və birdən qarşımdan o çıxır, iki-iki yarım kiloluq bir kefal, belə sualtı qayığı mən bundan əvvəl heç görməmişdim, yavaş-yavaş tüfəngi irəli uzatmağa başladım, o da bunu gördü və mən nişan almağa çalışarkən yavaş-yavaş uzaqlaşmağa başladı, atəş və 2 santimetr çatmadı, bu 2 santimetr də sonradan qaçırdığımı xatırlayanda bütün axşamımı korladı. Qısası, bu anda Dima ilə Natiqi gördüm. Onlar da xeyli vurmuşdular, Dimıç 10-a yaxın tutmuşdu, Osmanıç 5-ə yaxın, mən isə bir dənə. Qısası, çıxdıq, geyinməyə və təəssüratlarımızı bölüşməyə başladıq. Ən əsası da şəkil çəkdirməyə, amma təəssüf ki, fotoaparatın batareyası bitdi və çəkməyə macal tapdığım şəkillərlə kifayətlənməli olduq. Yolda kafelərin birində dayanıb çay içdik və Bakıya qayıtmağa yola düşdük. Balıq ovu super idi, buna görə uşaqlara, Dimaya, Natiqə və bizim yolsuzluq maşınımıza çox böyük təşəkkür. İndi yalnız bu həftənin sonunda yaxşı hava olacağı ümidi ilə yaşayıram ki, yenidən ora gedək!!!