RFPR versiyası üzrə Rusiya çempionatı

Anapaya, qoruq qəsəbəsi Bolşoy Utrişə yol 1600 km çəkdi, geri də bir o qədər. Bu 3200 km-i 2,5 günə getdim, Qara dənizə gedərkən gömrükdəki 10 saatlıq dayanacağı saymasaq. Qalan 1000 km-i Qara dəniz sahili boyu gəzdik - Anapadan Novorossiyskə, Divnomorsk, Gelendjik, Djanxot. Üç Rusiya yarışında iştirak etdim: Rusiya Çempionatı (РФП), Rusiya Kuboku (РПФ), Rusiya Çempionatı (РФПР), müvafiq olaraq 12-ci, 2-ci, 1-ci yerləri tutdum, nəticələrdə, ən əsası isə öz imkanlarımda açıq-aşkar irəliləyiş gördüm.

"Cənnət buludu" filminin qəhrəmanlarından biri demişdi: "Çamadanı olmayan adam kökü olan ağac kimidir. Məndə isə düz iki dənə var. İldə bir dəfə mühiti dəyişmək lazımdır".

Məşqlərdə suda 6-8 saat keçirərək öz orqanizmimi, dənizi, yerli balığı daha yaxşı tanıdım. Arzuma bir addım da yaxınlaşdım - böyük dərinliklərdə ovu öyrənmək, məhz Aralıq dənizindəki ov belədir.

Rusiyanın bir çox güclü idmançıları ilə, sualtı ov jurnallarının səhifələrindən düşməyən adamlarla ünsiyyətdə olandan sonra başa düşdüm ki, onların həyatı nə qədər maraqlı və öyrədicidir. Müxtəlif yarışlara klub səfərləri, bir-birinə bağlı komanda ilə trofey ovuna çıxışlar, ortaq maraqlar bu insanlardan elə ahəngdar bir orqanizm yaradıb ki, onlardan biri haqqında danışanda hamısı haqqında danışmış olursan. Kollektivdə, ətrafdakılardan ən yaxşısını götürərək inkişaf etmək qat-qat asan və tezdir, fridayvinq və sualtı ov sahəsində isə bu daha aktualdır. 10 metrdə ova 2 ilə özün gəlib çıxa bilərsən, ya da təlimatçının rəhbərliyi ilə bu dərinlikləri iki həftəlik seminarda mənimsəyə bilərsən. Buna görə də təlimə və müxtəlif yarışlarda iştiraka heç vaxt pula qıymıram, çünki bu, digər dalğıcları müşahidə edərkən qazanılan nəhəng təcrübə və bilikdir.

Gələk yarışların özünə. Hamı xəbərdar deyilsə, RF-də sualtı ov üzrə iki federasiya var: РПФ və РФПР. Hər ikisi Rusiya çempionatları və Rusiya kubokları keçirir.

Səfərim ona görə uzandı ki, bu federasiyaların keçirdiyi hər iki Rusiya çempionatında iştirak etmək qərarına gəldim. РПФ versiyası üzrə Rusiya Çempionatında ikinci, РФПР versiyası üzrə isə birinci yeri tutdum.

Yarışlara hazırlıq o qədər aktiv idi ki, (arıqlığıma baxmayaraq) daha bir-iki kq atdım. Əvəzində son yarışlara elə pik formada idim ki, rəqib kimi özüm özümdən qorxurdum :). Çoxsaylı məşqlərdən birini təsvir edim, "tirədə" (bizdə belə deyirlər, onlarda isə bəzən qəfil qırılan bu daş yığınlarına "banka" deyirlər), sahildən 250-300 metr aralıda başlayır. Bankaların yuxarı kənarı bəzən 5-6 metrə çıxır, aşağı kənarı isə 15-16 metr hüdudunda yatır.

"Solyaris" komandasının Samaradan olan təmsilçisi, çoxdan tanıdığım Andrey Terentyevlə birlikdə yarışlarda iştirak etmək üçün qayıq tapmağa qərar verdik. Şturman Alişerlə birlikdə qayıq kirayələdik və onunla dənizə 5-6 saatlıq çıxışlar barədə razılaşdıq, amma real olaraq suda ən azı 7 saat qalırdıq. Yaxşı ki, Alişer bizim "sualtı zaman anlayışımıza" və onun uzanmaq xüsusiyyətinə anlayışla yanaşırdı, bu onu əsəbiləşdirmirdi. Dalıb gəzdiyimiz iş akvatoriyasının uzunluğu təxminən beş kilometr idi və əsasən 10-12 metr dərinlikdə işləyirdik. Akvatoriyanın qaranlıq mağaralarla zəngin olan uzaq kənarında dalanda pnevmatik tüfəngə bərkidilmiş fənər elə dəbdəbəli yerləri işıqlandırırdı ki, özüm də məmnuniyyətlə burada məskunlaşardım :), amma horbıllar görünmürdü. 8,5-9 metrdən sonra termoklin var idi (əgər səthdə su 23 dərəcə idisə, burada təxminən 14 idi) və soyuq su sadəcə üzümü yandırırdı. Dibdə 20-30 saniyə hərəkət edəndə üşüməyə başlayırdım. Nəticə öz-özünə ortaya çıxırdı - soyuq su balığın da xoşuna gəlmirdi, mənim kimi. Termoklin balığı daha isti suya sıxışdırmışdı. Yəni balığı daha yuxarıda axtarmaq lazımdır. Amma bu sahədə 10 metrdən yuxarıda daş görünmürdü. Andrey əvvəllər kəşf etdiyi nöqtəyə keçməyi təklif etdi, orada "banka" su səthindən 5-6 metrdən başlayır. Nə etmək olar, nöqtəni dəyişirik. O, Gelencik körfəzinə gedən farvaterdən uzaq deyildi və dayverlərin sevimli yeri olduğundan nadir hallarda boş olurdu. Yerə çatanda bir qayıq və dibdən səthə qalxan qabarcıqlardan ibarət iki qaynayan burulğan gördük. Dayverlərin iki gənc qız olduğunu öyrənib düşündük: "görəsən kimi ovlasaq yaxşıdır...". Su altında qərar verməyi qərara aldıq. 10-15 metr kənara çəkilib qətiyyətlə suya sürüşürük. Tez açılan yükü qayanın zirvəsinə endirib, səthdə uzanaraq ventilyasiya edirik. Fikirlərimi azad uçuşa buraxıb, hər iki lastı şaquli qaldıraraq dalıram. Budur, silsilənin zirvəsi. Artıq mənfi üzmə qabiliyyətində, hərəkətsiz, onun yanından aşağı süzürəm. Budur, uğrunda yaşamağa dəyər o an! 3-4 metr aşağıda "horbılcıqlar" yox, "HORBILLAR" asılı qalıb. 25-30 başlıq sürü. Yuxarıdan düşən kiçik bir əşyanı görüb (aşağıdan yalnız başı görürlər), müxtəlif tərəflərə dağılmadan karnizin altına daha aşağı sıxılırlar. SÜRÜ MƏNİ QƏBUL EDİR. Onları karnizin altına sıxışdıraraq 15 metrə enib, qrupdan açıq-aşkar 2 kq-dan artıq olan bir gözəli seçdim və ona gizlicə yaxınlaşarkən özümü belə bir fikirdə tuturam: "atəş açmaq o qədər də istəmirəm, belə gözəlliyi kameraya çəkmək olardı." Amma kamera yanımda yoxdur, tüfəng var. Başdan birinci üçdəbirə uğurlu atəş. Amma görünüşün düzgün qiymətləndirilməməsi və çox yaxın döyüş üçün nəzərdə tutulmuş, yarımçıq doldurulmuş pnevmat ona gətirib çıxardı ki, harpun balığa ilişib qaldı, amma onu deşib keçmədi. Bayraqcıq açılmadı. Balıq kənara dartınıb harpundan çıxdı. "Ailənin" qalanları bir az yuxarıda sakitcə üzür, öz səltənətlərindəki yeni "ox tüpürən daşcığı" öyrənirdilər. Bir dəfə internetdə oxumuşdum ki, vurulmuş balığı xəttdən çıxarmadan, nəfəs saxlamada tüfəngi ikinci dəfə dolduraraq daha bir nüsxə götürürlər. Fikir ildırım kimi idi, təsvir etmək daha uzun çəkir, əllərim isə artıq pnevmatı doldururdu. Və döyüş vəziyyətində üstümdə asılı qalan balıqcıqlara doğru qalxmağa başladım. Nəticədə atəş, və onlardan birini götürə bildim. Amma bu yox, kompüterdəki göstəricilər sevindirirdi: -14,5 metr və 2 dəqiqə 05 saniyə. Bu da o şəraitdə ki, gizlicə yaxınlaşırdım, tüfəngi doldururdum, yəni demək olar ki, aktiv rejimdə.

Sonda deyim ki, yarışların birinci günü 8 balıq vurdum, ən iri 5-ni hesaba təqdim edərək təxminən 8000 xal qazandım. İkinci gün - 4 hesablı quyruq. Yekun - iki gündə təxminən 14000 xal. İkinci yeri tutan idmançıdan demək olar ki, üç dəfə fərqlə.

Amma əsas olanı demək istəyirəm: yarışarkən məndə elə bir hiss yarandı ki, bütün balıqlar məhz mənim üstümə çıxır. Yanımda dalan Andrey və digər iştirakçılar öz balıq ipliklərinin boşluğundan o qədər məyus olmuş və mənimkinin doluluğuna o qədər təəccüblənmişdilər ki, onların qarşısında özümü bir növ narahat hiss edirdim.

Nəticə - bu, yaxınlarımın xidmətidir: anamın, işini atıb mənimlə bu macəraya qoşulan qardaşım Vladikin, hər şeydə bu qədər kömək edən "Bakı" Klubunun üzvlərinin - mənə inanan bu insanların mənəvi dəstəyi balığı da mənimlə maraqlanmağa məcbur edirdi: "Bakıdan olan o oğlan haradadır, üzək, ona baxaq" :).

Kömək və dəstəyə görə hamıya təşəkkür edirəm! Həmçinin məqaləni sona qədər oxuyanlara da! :)

Dalışlarımızda uğurlar!