Bali macəraları

Hamıya salam!!!

Uşaqlar səfər haqqında hesabat yazmağı xahiş etdilər, mən də bunu məmnuniyyətlə edirəm... Yəqin kiməsə maraqlı olacaq.

Oktyabrın əvvəlində ailəmlə Baliyə, Natalya Molçanovanın keçirdiyi dərin su təlimlərinə uçdum (onun kim olduğunu izah etməyə, məncə, ehtiyac yoxdur... :) ) Qeyd etmək lazımdır ki, Bali fridayvinq seminarları üçün ən yaxşı yer deyil, çünki orada çox güclü axın olur. Axını olmayan dərin su tapmaq isə, demək olar ki, mümkün deyil. Seminarda artıq ilk dəfə iştirak etməməyimə baxmayaraq, özüm üçün çox faydalı şeylər kəşf etdim. Nəhayət ki, 50 metr həddini keçib 51,5 metrə dalmağı bacardım!!!

Balidəki bir həftəlik təlimdən sonra sualtı ov üçün kiçik Çeninqan adasına keçdik. Bundan əvvəl iki dəfə Hind okeanında olsam da, okeanın bütün gücünü ilk dəfə burada hiss etdim. Su səviyyəsini 2 metr dəyişən qabarma və çəkilmələr elə güclü axınlar yaradır ki, onları dağ çaylarındakı axınla müqayisə etmək olar. Suyun qalxıb-enməsinin ən pik anında bir-iki saat ərzində güclü axın olmur, amma elə bu vaxt balıq da olmur. "Axın yoxdursa, balıq da yoxdur" - yerli balıqçıların məsəlidir. Deməliyəm ki, orada keçirdiyim 10 ov ərzində üç dəfə 15-20 metrdən fal ipindən əllə dartınaraq çıxmalı oldum. Yəni su altında olub üzə çıxmağa çalışanda hiss edirsən ki, lastlarla bütün gücünlə işləsən də, yerində durursan... Bu bölgədə sualtı ov kifayət qədər çətindir, amma orada gördüyüm trofeylər bu şəraitə uyğunlaşmağa dəyər.

Dərinliyə gedən sıldırım divardan ibarət Çeninqan adası yaxınlığındakı ovların birində (dəqiq nə qədər olduğunu bilmirəm, dayverlərin dediyinə görə 40 metrdən çox) 15 metrdə qarşıma bu səfərdə tutduğum ən iri GT çıxdı, 23 kq. Atəş demək olar ki, yaxın məsafədən oldu, amma bir aksilik baş verdi - tüfəngin rezinləri monoxətə dolaşdı. Balıq oxu bütün sistemlə birlikdə dərinliyə dartdı. Tüfəngi dartıb çıxarmağa çalışarkən özümə artıq 23 metrdə gəldim, başa düşdüm ki, üzə çıxmaq vaxtıdır. Fal ipini dartılmış vəziyyətdə saxlayaraq son nəfəsimlə səthə çıxdım. 3-5 dəqiqə ərzində ipi yavaş-yavaş çəkərkən hələ səthdən gördüm ki, monoxətdə tüfəng artıq yoxdur... Okean trofeyimin əvəzində öz bacını aldı. Mənim 140-lıq Rob Allen-im. Qayıqçı ilə nə qədər dövrə vursaq da, tüfəngi tapa bilmədik.

Yaddaqalan anlardan biri də... Ovu ən faciəvi şöhrətli yerdə (burada çoxlu sualtı ovçu həlak olub), Batu Abad adlanan yerdə bitirdikdən sonra qayıqçım məni artıq qudurmuş okeandan götürürdü və dalğaların hündürlüyünü və axının gücünü düzgün qiymətləndirmədiyindən dalğalardan biri qayığın burnundan üstümüzə elə çırpıldı ki, qayığın dörddə biri su ilə doldu. Növbəti dalğa isə qayığı əydi, az qala çevirdi. Bilmirəm hansı möcüzə ilə qayıq əvvəlki vəziyyətinə qayıtdı, amma dönüb baxanda gördüm ki, şturman-qayıqçım qayıqdan 15-20 metr aralıda okeanda çabalayır. Su onu bortdan aşırmışdı. Motora tullanıb qayığı ona tərəf döndərmək istədim, amma o, qışqıraraq məni saxladı. Yaxşı ki, oğlan yaxşı üzürdü :) Qayığa dırmaşandan sonra yavaş-yavaş bu təhlükəli yerdən çıxdıq... 5 dəqiqə onun ağzından söyüşdən başqa heç nə eşitmədim :) Sonu yaxşı olan hər şey yaxşıdır! İndi bütün bunları artıq təbəssümlə xatırlayıram. Və bu səfər ömürlük yadda qalacaq!

Hamıya təmiz su və arzuladığınız trofeylər!

P.S. İndi bir neçə şəkil qoyacağam, sonra isə montajı bitirən kimi - film.