Avropa mərhələsi, Xvalınsk

Günortanız xeyir!!!

Qayıtdıqdan sonra bir neçə gün özümə gəldim, bir həftə də iqlimə yenidən alışdım, indi səfər haqqında qısa hesabat yazıram…

Samaraya qədər yol gözlənilmədən heç də darıxdırıcı və yorucu olmadı. Gömrükdən əla keçdik, heç çantaları da açmadılar. Doğrudur, qayıdanda hər şey başqa cür oldu, tam axtarış etdilər, amma sonda hər şey yaxşı qurtardı – tüfənglərə ilişmədilər.

Çadır düşərgəsində qaldıq, düşərgəmizin üstündə bayraq asıb Azərbaycanın özünəməxsus kiçik «səfirliyini» qurduq. Volqa haqqında təəssüratları, əlbəttə, sözlə təsvir etmək olmur: ucsuz-bucaqsız genişlik – eni 7 kilometr. Yarış akvatoriyası – müxtəlif tərəflərə 50 km. Başqa komandalar yarışa öz qayıqları, exolotları və GPS-naviqatorları ilə gəlirdilər. Sualtı ovun özü belə gedir: GPS-naviqatorda Volqanın dərinlik xəritəsi olan ovçular ən perspektivli ola biləcək yerləri qeyd edir və həmin yerə yollanıb dərinliyi və dibin relyefini daha dəqiq müəyyənləşdirirlər. Bundan başqa, exolotlar çox vaxt həmin yerdə balığın olub-olmadığını da göstərir. Bir az dalıb bu yerin nə qədər «balıqlı» olduğunu müəyyən edir, nöqtəni yaddaşa yazırlar və yarışda əvvəlcədən müəyyən edilmiş konkret bir neçə yerə çıxırlar.

Bizə qayıq məsələsində danışacaqlarını və çadır düşərgəsində yerləşməyə kömək edəcəklərini vəd etmişdilər, bu da çox vicdanla yerinə yetirildi. Yerləşməyə cavabdeh olan Nikolay, «Kitoboy» klubunun sualtı ovçularından biri, bizə çox səmimi yanaşdı və bir çox məsələlərdə, hətta onun vəzifə dairəsinə daxil olmayanlarda belə kömək etdi.

Birinci gün Paşa ailəsi ilə qeydiyyatdan keçərkən mən çadır düşərgəsinin yaxınlığında bir az dalmaq qərarına gəldim. Nikolayın sözlərinə görə, sahildən təxminən 1,5-2 km aralıda, farvaterin – iri yük gəmilərinin keçdiyi yerin – o tayında əvvəllər axın boyu yuxarı uzanan və çayı iki hissəyə bölən bir ada olub. Axın boyu aşağıda SES tikiləndən sonra bu ada su altında qalıb və burada çoxlu kötük yığını və dərin çuxurlar var. Deməliyəm ki, o şamandıralara qədər var gücümlə 35 dəqiqə üzdüm, çünki qorxurdum ki, uzunluğu 100 metr olan quru yük gəmiləri məni görməyə bilər (doğrudur, siqnal şamandırası kəmərimə bağlı idi). Farvateri (dərinlik 25 metr) keçib suyun üstünə uzandım, nəfəsimi dərib dalmağa başladım. Ən maraqlısı burada başladı…

Mən 5 yaşımdan suya öyrəşmişəm və heç vaxt sudan qorxmamışam. Səthdə görünmə 2-3 metr idi. 5 metr dərinliyə enəndə məni sözün həqiqi mənasında qara bir uçurum udmağa başladı, yəni elə bir qaranlığa batırdım ki, gözüaçıq üzməklə gözüyumulu üzməyin fərqi yox idi. Həqiqətən məni elə bir qorxu bürüdü ki, özümə üstün gəlib dibə daha da enə bilmədim. Yarım saat ərzində dalsam da, özümə üstün gələ bilmədim. Axırda qarşımda nizəni xətt üstündə aşağı salıb dərinliyin orada təxminən 9 metr olduğunu müəyyən etdim. Maraqlıdır ki, dibə düşəndə tamamilə qara laydan sonra dibdən 50-80 santimetr məsafədə birdən daha aydın görünən bir lay açılır. Bu, bütün dibin suyu süzən xırda molyusklarla örtülməsi ilə bağlıdır. Bu, özümə qarşı kiçik qələbəm idi! Ruhdan düşmüş halda düşərgəyə qayıtdım və fikirləşdim: belə qaranlıqda necə ov edəcəyik?! Ertəsi gün yerli həvəskar balıqçılardan biri ilə danışdıq ki, bizi öz qayığında «balıqlı yerlərə» aparsın. Amma məlum oldu ki, yaxınlıqda belə yerlər YOX İMİŞ. İki gün düşərgədən 7-8 km radiusda balıq axtarıb, hətta o biri sahilə keçsək də, heç nə tapmadıq. Paşa bir dənə qəşəng xanı balığı vurdu. Amma bu, bizim gözlədiyimiz deyildi. Belə ümidsiz vəziyyətdə hətta ağlımıza fikir gəlirdi: ümumiyyətlə iştirak etməyə dəyərmi? Pərt əhvalda Samara sualtı ovçuları ilə şəhərin o biri başında yerləşən düşərgələrində görüşdük. Qeyd etmək lazımdır ki, onlar da öyrəşdikləri akvatoriyada diqqətəlayiq nəticələrlə öyünə bilmirdilər. Hərçənd bəzi ovçuların balığı yenə də var idi. Bizi qarşılayan Dajayev balıqsız qaldığımızı biləndə bizə yaxşı bir suf balığı və bir neçə xanı verib ürək-dirək verdi. Qeyd etdi ki, vurulmuş balığın hamısı ovçular tərəfindən təxminən 40 km uzaqlıqda tutulub. Yəni güclü qayıq lazım idi. İki gün bizi gəzdirən balıqçımız Vasili ilə bu qədər uzağa gedə bilməzdik …

Yarış gününə bizə başqa, daha güclü qayıqla kömək etdilər ki, daha uzağa gedə bilək. Amma hava şəraiti ilə əlaqədar yarışın birinci günü ləğv edildi. Elə fırtınalı külək qalxdı ki, GİMS (Kiçik Həcmli Gəmilər üzrə Dövlət İnspeksiyası) qayıqların suya çıxmasına qadağa qoydu. AMMA Rusiya çempionatının Avropa mərhələsinin rəsmi açılış mərasimi şəhər meriyası və administrasiyasının iştirakı ilə layiqli səviyyədə keçirildi. Nəhayət, Qara dəniz mərhələsində qazandığım kostyumu mənə təqdim etdilər. Bizi əyləndirmək və pis havadan fikrimizi yayındırmaq üçün çempionatın sponsoru TETİS şirkəti idmançılar və sayı az olmayan azarkeşlər üçün çeviklik və yaradıcılıq üzrə şən, zarafatyana yarışlar keçirdi.

Bir gün ərzində hava bir az sakitləşdi və ertəsi gün nəhayət «okeana» çıxmaq imkanı əldə etdik. Daha güclü qayığımız olsa da, bəxt yenə də bizdən yana deyildi. Balıqlı yerlərə çatmağa xeyli vaxt sərf etdikdən sonra dalmağa bir saatımız qaldı. Razılaşın ki, bu çox azdır. Paşa keçib gedən bir durnabalığı gördü, mən isə ovuc boyda qırmızıqanadlardan başqa ciddi heç nə görmədim. Beləliklə, finişə balıqsız gəldik. Bu yarış gününü ətraflı təsvir etsək, birinci saat maşınla qayıq stansiyasına çatdıq, sonra daha bir saat əvvəlcədən baxmağa zəhmət çəkməyən səliqəsiz egerin motorunu təmir etdik və dalma nöqtəsinə hesablanmış bir saatlıq yol əvəzinə 2 saata çatdıq. Üstəlik, qayıdanda benzinimiz qurtardı və təxminən kilometr yarım avarla getdik. Bir sözlə, ekstrim-turumuz alındı. Şən əhvalda, çəkiyə 1 saat gecikərək, düşərgəyə sağ-salamat çatdıq. J Özümüz üçün belə nəticə çıxardıq ki, bu səviyyəli mərhələnin yarışlarında texniki cəhətdən daha yaxşı təchiz olunmaq və daha çevik olmaq üçün heç olmasa öz maşınınla gəlmək lazımdır.

Nə qədər bayağı səslənsə də: ƏSAS OLAN İŞTİRAKDIR!!!! Şəxsən mən bu səfərdən razıyam, sualtı dalış baxımından çox yeni şeylər öyrəndim, üstəlik özümə qalib gəlib «QARA UÇURUMA» dala bildim! J

Azərbaycan Çempionatına hazırlaşacağıq!

Hamıya uğurlar!!!