ZGO 2 avqust 2009

Hamıya salam! Kimsə deyirdi ki, məndən çoxdandır nə səs var, nə soraq. Budur, dünən nəhayət bütün günlüyə ova çıxa bildim. Tez gəlmək istəyirdim, amma işlərə görə alınmadı. Əvvəlcə donuz fermasına getdim. Yer artıq tutulmuşdu: Lomonosovun qardaşı kimləsə üzürdü. Forumdan kimisə görmək ümidi ilə donuz fermasından ZGO-ya qədər bütün yerləri gəzdim. Donuz fermasında daha 2 nəfər gördüm, sualtı ovçular. Artıq çadır qurmuşdular, biri tüfəngi doldururdu. Deyəsən, QAZ-24-də idilər. Onları tanımıram, yaxınlaşmadım. Sadəcə bu çadırla bağlı xoşagəlməz bir xatirəm var: elə həmin yerdə, 2 il əvvəl, yenə çadır dururdu, tüfəngi, kostyumu, bir də yanında adamları gördüm. Ovdan maraqlanmaq üçün yaxınlaşdım, amma heç də mehriban qarşılanmadım, ona görə də... Yaxşı, hesabata qayıdaq.

Yerə, yəni ZGO-ya, təxminən saat birə on beş dəqiqə qalmış çatdım. Bərəyə qədər piyada getmək ÇOOOX istəmirdim, ona görə yolsuzluğu fəth etmək qərarına gəldim: şlaqbaum, son vaxtlar həmişə olduğu kimi, bağlı idi... Yaxşı ki, sadiq Pıjikimlə idim... ))) Yalnız bir hissə 10 dəqiqəlik kiçik ləngiməyə səbəb oldu, orada beton bloklar üstündən keçmək lazım gəldi, amma bu da mənim "atımı" dayandırmadı... Saat birdə artıq bərənin yanında idim. Avadanlığın kiçik nasazlıqlarını aradan qaldırmaq, paltar dəyişmək və hazırlıq daha təxminən 40 dəqiqə çəkdi... Təxminən ikiyə 20 qalmış suya girdim. Əvvəlcə bərənin solundakı dayaqların yanında üzmək qərarına gəldim. Balıq doludur, amma 500-600 qramlıq. İri yoxdur. Bütün akvatoriyanı, kultuğun girişinə qədər üzüb keçdim. İri kefal yoxdur, çəkini heç demirəm... Kultukda bulanıqlıqdır, görünmə bir metrdən çox deyil. Bir az dalıb, heç bir balıq görmədən, hətta yataqlarında da, çıxmaq qərarına gəldim... Piyada maşına qədər getdim və artıq saat 4-də bərənin sağındakı tirəyə suya girdim. Birinci tirəni keçdim, sonra ikincini, sonra üçüncünü də... İri hələ də yoxdur, xırda isə doludur. Təxminən axşam 6-da geri qayıtmaq qərarına gəldim. Evdə balıq yoxdur, ona görə olanı vurmalı oldum... 600-700 qramlıq 5 dənə vurub, uzaq dayaqların yanındakı adada kimsə olub-olmadığına baxmaq qərarına gəldim. Və bu vaxt bir səs eşitdim. Məndən bir az aralıda, 50 metr kimi, daha bir sualtı ovçu. Yanına üzdüm, salamlaşdıq. Onu tanımırdım... Məlumat mübadiləsinə başladıq. O, saat birdən üzürdü, özü də hey elə bu yerdə. "Balıq var?" sualına gülümsədi: "Əlbəttə!" Baxmaq üçün aşağı daldım. Balıq ipi balıqla dolu idi, düzdür, əsasən elə eyni ölçüdə, 600-700 qram. Amma bir lobançik açıq-aydın zaçyota çəkirdi: ən azı 1.2-1.3 kq. Ovu təriflədikdən sonra dedi ki, belə birini də tuta bilmədi... Mən bu vaxta qədər iriləri HƏTTA görməmişdim, vurmaq hələ bir yana... Nə ilə vurduğunu soruşdum. Diaqnoz yoldaşımın, sonradan məlum oldu ki, adı Oktay imiş, arbaleti var idi. Dartılar əl işi, jqutdan. Və görünür ki, adam çox şeyə əl və zəhmət qoyub, bu da sevindirməyə bilməz. Adamın əlləri lazımi yerdən çıxanda xoş olur, xüsusən ki, məndə də bütün avadanlıq əl işidir, kostyum, tüfənglər, bir də buy, maska və bıçaqdan başqa. Onda da buyu da yenisini düzəldəcəm: bu, bir sıra parametrlərə görə qane etmir. Hə, nə deyirdim. O, məndə nə tüfəng olduğunu soruşdu. Taymen olduğunu biləndən sonra dərhal adımı soruşdu. Və elə dərhal dedi ki, mənim Esen olduğumu bilir, forumumuzu məmnuniyyətlə oxuyur, amma təəssüf ki, burada qeydiyyatda deyil. Evdə normal interneti olan kimi qeydiyyatdan keçəcəyini vəd etdi. Nə isə, söhbətləşdik, sonra ayrı-ayrı tərəflərə getdik. Dayazlıqda fırlanmaq qərarına gəldim, bəlkə iri də gördüm? Oktayın lobançiki məni ruhlandırdı və yaxşı ova inamımı qaytardı. Heç də elə olmadı! Orada nə qədər fırlandımsa, heç bir sanballı şeyə rast gəlmədim. Ümidimi itirib, qayıtmaq qərarına gəldim, üstəlik saat artıq 19:30 idi. Və bu vaxt ağlıma gözəl bir fikir gəldi: elə qayıdış yolumun üstündə olan dayaz bir tirəyə baş çəkmək qərarına gəldim. Tirənin başlanğıcından bir neçə metr sonra qabağıma, yəqin, kilo yarımlıq bir loban çıxdı. Bəs siz nə fikirləşirsiniz? Birincisi, çaşıb qaldım, ikincisi də cəmi bir-iki metr məsafədən qaçırdım! Qarpun bu gözəlin başının bir neçə millimetr üstündən keçdi. Başa vurmaq kimi axmaq vərdiş... Bədənə vursaydım, mütləq qaçırmazdım... Su altında bu qədər bərk söyüş söyməyim, bəlkə cəmi bir-iki dəfə olub... Nəhayət uğur, və nəhayət qismətimə düşən şansı belə dəyərləndirmək! Yaxşı də, növbəti dəfə balığın bədəninə vuracağıma özümə söz verib, əlbəttə, əgər bu növbəti dəfə hələ olsa, yola davam etdim. Hissim məni aldatmadı: madam ki bir loban çıxdı, deməli, burada başqa zaçyot nümunələr də ola bilər... Növbəti 15 dəqiqə ərzində balıq ipimdə artıq 3 zaçyot lobançik asılmışdı, birinci kimi deyil, amma hərəsi təxminən 1 kq. Al sənə! Bütün gün suda, bir dənə də zaçyota rast gəlmədim, bu tirədə isə düz 4 loban. Beləliklə, ovun sonunda 3 yaxşı lobançik - ümumilikdə uğursuz keçən bütün gün üçün zəif, amma təsəllidir. Budur belə bir hekayə, kim axıra qədər oxudusa - əhsən ona! )))