Sabirabad, Qazax, Tovuz, Şəmkir, Mingəçevir, Varvara, İvanovka

Ümumiyyətlə, hər şey ondan başladı ki, Dima (Lomanosov) ilə tamamilə təsadüfən nature.az saytında tanış olduq ( buna görə saytın admini Sazan-a böyük hörmət ,). Sonra söhbətləşəndə məlum oldu ki, atalarımız da köhnə iş yoldaşlarıdır, elə-belə də dostdurlar. 6 nəfər olmalı idik. Yəni Dima, atası və onun dostu Saşa dayı, mən, atam və atamın dostu. Hamımız bir yerə yığışan kimi dünyanın çox-çox kiçik olduğuna daha bir sübut tapıldı. Qısası, atamın dostu Saşa dayının yaxın dostu, həm də iş yoldaşı çıxdı. Bir sözlə, şən kompaniya yığışdı. Kirzana naqqa ovuna getməyi razılaşdırdıq. Dimanın ov ləvazimatı Sabirabadda olduğu üçün yolumuz Sabirabad - Bərdə – Yevlax – Tovuz – Kirzan istiqamətindən keçməli idi. 1-ci şəkilə baxıb fikirləşə bilərsiniz ki, bu balıqçılar mebeli də özləri ilə götürüblər…amma məsələ burasında idi ki, sadəcə kreslonu Sabirabada qədər aparmalı idik. Beləliklə, Azərbaycanın yarısını dolanıb Qazaxa gəlib çıxdıq. Orada səhəri və günü keçirdik. Gün super keçdi! Kabab, təbiət, moruq, mərsin, tut, çiyələk, gavalı və s. hər şey əlimizin altında idi, dayandığımız o bağçanın, atamın dostunun bağının ağaclarında hər şeydən bol idi. Səhər isə…Uşaqlara çox ekzotik bir yer göstərdim, orada soxulcan qazmalı idik. Bu işdən təəssürat çox oldu, çünki Qazaxın kanalizasiyasında, özü də çınqıllar arasında soxulcan qazmaq həm mən ora ilk dəfə gedəndə mənim üçün, həm də dostlarım üçün xeyli qəribə idi Bütün Azərbaycanı keçib gəldik ki, kanalizasiyada eşələnək deyə Saşa dayı bizə gülürdü :) Amma nəticə elə oldu ki, bir az da qalıb qazısaydıq, onları qış üçün marinad edə, hətta Çinə ixrac da edə bilərdik. Kababa doyub, içib yığışdıq və Kirzana cumduq. Hələ körpüdən keçəndə diqqət etdim ki, su inanılmaz dərəcədə bulanıqdır (sonra bu, balıq ovumuza təsir etdi), amma məqsəd qoyulmuşdu və ona çatmaq lazım idi. Qısası, bulanıqlığa görə Dimanın əhvalı əlbəttə dərhal korlandı, təəccüblü də deyil, adam bu qədər yol gəlib, sonda ovla belə pis ilişib qaldı. Mən Saşa dayı ilə spinninqləri atıb bəxtimizi sınadıq, amma nəticəsiz, həm də ora qaranlıq düşəndə çatmışdıq, axşam dişləməsini qaçırdıq və səhər dişləməsini gözləmədən oradan hamımız birlikdə Şəmkirə cumduq. Yerə çatanda, yol boyu Kür kəndinin kənarlarına baxıb bir-iki yeri qeyd etdik, amma Kürdəki körpüyə qədər getməli idik. Düz Kürün üstündəki körpüdə dayandıq və maşınları da orada saxladıq. Su yenə bulanıq idi və Dima ilə qərara gəldik ki, Kürə qədər gördüyümüz yerləri gəzək, nəticədə yandırıcı günəşin altında 3,5 kilometr piyada getdik. Bir yerə çatdıq və gördük ki, bulanıqlıq yoxdur, su təmizdir, Dimka da suya girməyə qərar verdi. Zəng etdik və Dimanın bütün ləvazimatı ilə bizim dalımızca gəldilər. Dimka o kvadratın hər yerini ələk-vələk etdi, amma yenə nəticəsiz. Deyir ki, şamayka çoxdur, sürü ilə üzürlər, amma bu onun üçün xırda şeydir. Qısası, geri qayıtdıq, orada gürzə ilə də rastlaşdıq, yeri gəlmişkən, onun balasını tutdum, bununla ətrafdakıların narazılığına səbəb oldum amma buraxdım, düzdür, Kürə Gecəni elə orada, körpünün üstündə, bizi dörd tərəfdən mühasirəyə alan falanqaların, əqrəblərin, danaların və s. arasında keçirdik, amma bizim sadiq mühafizəçilərimiz var idi – çoban itləri, daha doğrusu onların küçükləri və nəhəng ölçülü, son dərəcə sərt xasiyyətli anaları; bu küçüklər tez-tez gah hörümçəklərin, gah da danaların dalınca qaçırdılar, onlarla doyunca oynayandan sonra xatirə üçün birinin şəklini çəkmək qərarına gəldim. Gecə elə oradan aldığımız 3,5 kq-lıq sıf balığını yedik, gömrükçülərdən almışdıq, yeri gəlmişkən, onu körpüdən üçqarmaqla tutmuşdular. Gecə ərzində heç nə tutmadan səhər yığışıb Mingəçevirə cumduq, oradan da Varvaraya, çünki Mingəçevirdə də su bulanıq idi. Varvaraya çatanda bizə elə gəldi ki, vahəyə düşmüşük və balıq çox olacaq. Çünki yer həqiqətən də balıqlı idi. Dimka çox fikirləşmədən üzməyə qərar verdi, qısası, suya girdi və 4 saatlıq yoxa çıxdı. Mən dərhal tilovu hazır vəziyyətə gətirdim və balıq tutmaq qərarına gəldim, amma yenə nəticəsiz, 4 saatdan sonra Dima qayıtdı və yenə heç nə. Boşdur deyir, bu, hamımızı şoka saldı, elə bil hər tərəfdən bədbəxtlik qanunu və uğursuzluq idi. Balıq yoxdur deyir, bəlkə də ora sadəcə mövsümdə getməmişik. Amma o yer tilov həvəskarı üçün cənnətdir. Qısası, yenə yığışdıq və oradan İsmayıllı rayonuna, İvanovkaya cummaq qərarına gəldik. Ora çatdıq və nə görürük – nəhəng ölçülü balıqlar səthdə üzür, düzdür, su hövzəsinin ortasında. Suya birinci Saşa dayı girdi və görünür, onun kostyumu İvanovkada elə səs-küy saldı ki, yavaş-yavaş yerli sakinlər, uşaqlar, böyüklər yığışmağa başladı, bir sözlə, kinoteatr. Saşa dayı bu vaxt artıq ortaya qədər üzmüşdü və biz bütün ovu ovucumuzun içi kimi görürük. Qısası, o üzüb çatan kimi balığın üzgəci yenidən göründü, o da onu gördü, atəş və balıq yoxdur. Hamı qəribə olduğunu fikirləşdi, elə bil vurmuşdu. Nəticədə o, sahilə qədər üzdü və deyir ki, zıpkını verin, balıq üçqarmağı aparıb. Məlum oldu ki, bu balıq Ağ amur adlanır, bütün göl boyunca uzununa-eninə bitən ot sayəsində orada nəhəng ölçülərə çatıb və yeri gəlmişkən, çox güclü balıqdır, onun ipini, özü də qoşa 0,8 ipi qırıb üçqarmaqla birlikdə getdi. Burada Dimanı həvəs bürüdü və onun dalınca suya girdi. Bu dəfə atəş Dimanın idi, amma bu dəfə də yan keçdi, başa düşdüyüm qədər, sadəcə balıq onu yaxına buraxmırdı və elə sürətlə üzürdü ki, zıpkın ona çatmırdı. Qısası, bu ov 3 saata qədər davam etdi, amma nəticədə 3 durnabalığı, iki dabanbalığı və vəssalam. Bu vaxt yerli sahə müvəkkilləri gəldi. Yaxşı, onlarsız necə olar Deyirlər ki, siz gəncləri yoldan çıxarırsınız və balığa atəş açmaqla onları cinayətə təhrik edirsiniz, çünki onlarda da bu işə həvəs yaranacaq. Amma sadəcə onlara bunun heç bir kitabda qadağan olunmadığını, brakonyerliyə aid olmadığını və s. izah etmək uzun çəkərdi. Nəticədə Dimanın atası ilə, sonra da oranın sədri ilə danışıqlardan sonra biz yenə də qayıtmaq qərarına gəldik, halbuki bizi xüsusilə qovan da yox idi, sadəcə sədr özünü göstərməli idi, vəssalam. Qısası, orada İvanovkanın ən xeyirxah adamlarının, sakinlərinin yanında şam yeməyi yedik (səhv etmirəmsə, onlardan birinin adı Gennadi idi), içdik və ən gözəl qatıqdan dadıb evə yola düşdük. Yola çıxanda yuxuya getdim, gözümü açanda baxıram ki, ətraf çöldür, nə yol var, nə ev. Fikirləşirəm ki, görəsən hara düşmüşük.. Məlum oldu ki, Şamaxı yolu bağlı olduğuna görə onu dolanıb yolu başqa tərəfdən keçmək qərarına gəlmişik, daha doğrusu, atam belə qərar vermişdi və nəticədə orada təsadüfən rastlaşdığımız yerli traktorçu sayəsində, çünki orada heç sivilizasiya yox idi, yalnız qazmalar…, hələ də başa düşmədiyim hansısa bir üsulla və yolla düz Kürdəmir trasına çıxdıq və artıq sübh çağı, saat 6 radələrində evə qayıtdıq.