Mil-Muğan kollektoru (xalq arasında – Şağay)

Cənuba getmək fikri çoxdan yaranmışdı, amma həyata keçirilməsi həmişə təxirə düşürdü. Paradoksal olsa da, bunu reallaşdırmağa bizim uğursuzluqlarımız kömək etdi. Daha dəqiq desək, Bakı şəhərinə uğursuz çıxışlarımız. Sadəcə bir gün hamını bezdirdi ki, səhər saat 4-də qalxıb müxtəlif «balıqlı» yerlərə gedirsən, təkcə ona görə ki, günün sonunda yorğun və əsəbi halda evə əliboş qayıdasan. Yerli daimi balıqçıların səbəbləri və izahları müxtəlif olurdu: gah harasa, nədənsə suya kimyəvi tullantılar axıdılıb (Xəzər), gah bizdən bir-iki gün əvvəl ora elektrik tilovlu brakonyerlər gəlib çıxıb (kərpic zavodunun yanındakı göl), gah da sadəcə uğursuz gün olub. Qısası, balıq ovuna getməyə olan bütün həvəsi öldürürdü; bu işdən ümumiyyətlə zövq almağı unudurduq.

Belə ki, Mil-Muğan kollektoruna səfər əsl təmiz hava udumu oldu. Bu zonada işləyən həmkarlar çoxdan bizi balıq ovuna çağırır, yaxşı istirahət və bol balıq vəd edirdilər.

Bakıdan gecə saat 3-də yola çıxdıq. Yol demək olar ki, boş və rahatdır. Çuxur az qala yoxdur, yol kənarında iri maşınların arxasında gizlənən kiçik qardaşlarımız isə heç yoxdur. «Quş yuvaları»nın yanından keçəndə sürəti azaltmaq və mal-qarası ilə birlikdə qoşqularda (prinsipcə heç bir lampası, hətta işıqqaytaranı olmadan) «mal bazarı»na gedən heyvan alverçilərinə çırpılmamağa çalışmaq kifayətdir. Beləliklə, Sabirabada cəmi bir-iki saata çatdıq. Sonra düz 66 kilometr (Salyan istiqamətində, sonra isə sola, kanala paralel) kiçik bir dolama ilə həmin arzuladığımız yerə qədər getdik. Tamamilə qaranlıq idi və həqiqətən soyuq idi. Tez tonqal qalayıb, samovar çayı dəmlədik. Dan yeri sökülən kimi işə başladıq. Daha çox xırda külmə və iri ağcaqaya (yerlilər ona şamayka deyirlər) tutulurdu. Uşaqların dediyinə və bütün əlamətlərə görə, orada həm durnabalığı, həm naqqa, həm də çəki var. Təəssüf ki, özümüzlə qayıq götürməmişdik, ona görə də blesnaları qamışlığa paralel atmaq imkanımız yox idi. Sevimli durnabalığı blesnalarımdan birini ilişdirib itirəndən sonra isə tamamilə üzgəcli tilova keçməyə qərar verdim. Düzü, normal balıq ovu üçün o qədər darıxmışdıq ki, ovuc boyda hər külməyə uşaq kimi sevinirdik. Hə, müxtəlif növ balıqların bolluğunun daha bir sübutu – aşağıdakı şəkil. Bu yaşıl balığın nə olduğunu bilməyənlərə şərhlərdə cavab verəcəm, dərhal tapanlara isə – hörmət. Hamımız birlikdə uzun müddət ona baxıb, bunun hansı növ olduğunu anlaya bilmirdik. Sonra biri (Russkaya Rıbalka oyununun ustası) xatırladı. Yeri gəlmişkən, bu balıq Rusiya su hövzələrində də kifayət qədər nadirdir, bizim çaylarda da yaşadığından isə heç xəbərim yox idi. Ümumilikdə, tədbirimiz alındı. Yer əladır, Bakı su hövzələrində ikiayaqlı donuzların qoyduğu zibilin olmaması xoş təəccübləndirdi. Bir sözlə, gedin, peşman olmazsınız.
P.S. Əgər sualtı ovçu qardaşlardan gedən olsa, onlara da mütləq xoş gələcək. Bir xahiş: tilovçulara da bir az balıq saxlayın :))))